سجــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرو

 

 

« إذا رأیتُمُ الرَّبیعَ فَـأکثِرُوا ذکرَ النُّشُورِ »

چقدر باید از پیدایش عالم بگذرد تا ما حقیقت این یک تک جمله را درک کنیم؟

...


زمین باید چند بار دور خورشید بگردد تا به حساب منجم ها و تقویم نگاران یک سال شمسی تمام شود تا ما به عمق این تک جمله پی ببریم؟ چند تابستان باید پاییز و چند پاییز باید زمستان و چند زمستان باید بهار شوند تا ما به خودمان زحمت بدهیم درباره فقط همین تک جمله تأمل کنیم؟ همین تک جمله که می گوید "هرگاه بهار آمد، زیاد یاد مرگ بیفتید"

هزار و چهارصد و اندی سال پیش مردان و زنانی از جنس خود ما حتما نو شدن سال و آمدن فصل جدید را  بهانه کردند و به حضور حضرت مصطفا (ص) رسیدند تا شاید بهاریه ای از آن وجود نازنین بشنوند. لابد خودشان را آماده کرده بودند که حرف های امیدوار کننده ای هم نصیبشان شود. می خواستند دم سال نو، حدیثی از پیامبرشان بشنوند و بروند مثل همه سالهای دیگر همانطور زندگی کنند و خوش باشند و دید و بازدید بروند و دوباره همان آش باشد و همان کاسه.  اما در میان بهت و حیرت اینها، حضرت مصطفا به جای بهاریه، سخن از یاد مرگ به میان آوردند. گفتند بروید یاد مرگ باشید، زیاد هم! و آنها را در همان حیرت باقی گذاشتند.
همان حیرت است که امروز یقه ما را گرفته و مجبورمان می کند فکر کنیم که چرا پیامبر رحمت آن روز به آن مردان و زنان یاد مرگ را سفارش کردند؟ چه سری این میان هست؟ مگر یاد مرگ و ذکر نشور، قرار است در آستانه نو شدن سال چه حرفی برای ما داشته باشد؟ اصلا چه معنا می دهد آدم قید این همه زیبایی و شادباش را بزند و بنشیند به مرگ فکر کند؟ همه جای دنیا سال که نو می شود آدم ها جشن می گیرند و پایکوبی می کنند و جشنواره و نمایشگاه راه می اندازند که چهار صباحی بی خیال غم و غصه های دنیا باشند. جشن می گیرند که اصلا یاد مرگ و قبر و قیامت نیفتند. آن وقت ما باید بنشینیم و وقت تحویل سال یاد مرگ باشیم. آن هم زیاد! چه حکمتی هست؟

***

امروزدر عصر جاهلیت مدرن، مهمترین ویژگی فرزند آدم نسیان است. فراموشی! ما آدمهای این عصر گاهی یادمان می رود که برای چه خلق شده ایم، رسالت تاریخی ما چیست و قرار است چه کار کنیم؟ یادمان می رود که فردا به کجا خواهیم رفت. فردا که از این دنیا رفتیم.
انسان در عصر جاهیلت مدرن، معنای خلیفه الهی را از یاد برده است. یادش رفته که قرار بوده جانشین خداوند روی زمین بشود. یادش رفته که یک روز ملائک را مجبور کرده اند تا به پایش سجده کنند. چون خداوند چیزی می دانسته که آنها نمی دانسته اند. انسان در زمانه نسیان، یادش رفته که یک روز همه اسماء الهی را یادش داده اند. انسان، امروز همه چیز را از یاد برده است.
حکمت آن فرمایش حضرت مصطفا همین بوده است. همین بوده که انسان عصر ما با یادآوری مرگ و ذکر نشور به خودش بیاید و آن رسالت تاریخی خودش را به انجام برساند.

***

دیر یا زود گذار همه ما دوباره به اینجا خواهد افتاد. شاید همین امروز، شاید همین فردا. بالاخره روزی خواهد رسید که نه با پای خود که بر دوش تشییع کنندگان، دوباره گذارمان به همین جا خواهد افتاد. امروز که در آستانه سال نو هستیم باید از خواب بیدار شویم و نهیب گل ها و سبزه ها را که پیامبرانی هستند که در بهار مبعوث می شوند، بشنویم و به یاد بیاوریم که برای کار مهمی به این دنیا آمده ایم. یادمان بیفتد که قرار بوده خلیفه خداوند روی زمین باشیم، یادمان بیفتد که یک بار هم اسماء الهی را یادمان داده اند و یادمان بیفتد که روزی ملائک به پای ما سجده کرده اند.

------------------------------------------------------

پی نوشت:

1-این یادداشت برای درج در بروشور معرفی فرهنگسرای رضوان واقع در بهشت زهرا (س) نوشته شد.

2- منبع :http://itisvahid.blogfa.com/post-16.aspx

[ ۱۳٩٠/۱٢/٢٠ ] [ ۱:۳٧ ‎ب.ظ ] [ سجرو ] [ نظرات () ]