که مازندران شهر ما یاد باد **** همیشه بر و بومش آباد باد

ترافیک در گلیا

سجرو — Tue, 15 May 2012 11:41:35 GMT

عجایب

سجرو — Fri, 27 Apr 2012 19:32:11 GMT

تقویم مازندرانی

سجرو — Thu, 15 Mar 2012 11:04:34 GMT

درگاه شماری مازندرانی که به نام «فرس قدیم» شناخته می‌شود، سال ۳۶۵

روز دارد و دوازده ماه که هر ماه ۳۰ روز است و ۵ روز به نام «پیتک» یا «پتک»

این سال، ۶ ساعت و کسری کمتر از ۱ سال خورشیدی دارد و از این رو ماههای

آن گردان است و جای هر ماهش با گذشت ۱۲۸ سال یک ماه بیشتر می افتد.

مازندرانی ها سال این گاهشماری را از «ارکه ما» (آذرماه) آغاز و به «اونما»

(آبانماه) ختم می‌کنند. پنج روز «پیتک» را هم به پایان «اونما» می افزایند و هر

یک از ماهها را به ترتیب زیر چنین می خوانند؛

ارکما (آذرماه)، دما یا دیما (دی ماه)، وهمن ما (بهمن ماه)، نوروزما یا نرزما یا عیدما (اسفندماه)، سیوما یا فردین ما (فروردین ماه)، کرچ ما (اردیبهشت ماه)، هرما (خرداد ماه)، تیرما (تیر ماه)، مردال ما یا ملارما (مرداد ماه)، شرویرما یا شروین ما (شهریور ماه)، میرما (مهرماه)، اونما (آبانماه).

نظیر این گاه شماری را «امیر تیمور قاجار» در زمان محمدشاه قاجار، در کتاب «نصاب طبری» زیر عنوان «اسامی ماههای فرس» چنین یاد کرده است؛

سیوماه و کرچ و هره ماه تیر دگر هست مردال و شروین میر چه اونه ماه وارکه ماه است و دی ز پی وهمن و هست نوروز اخیر پتک را بدان خسمه زائده به آئین هرگز صغیر و کبیر

مازندرانی ها نخستین روز هر ماه را«مارماه» می نامند و در سپیده دم آن در هر خانه مرد یا زن یا کودکی خوش قد پا به آستانه خانه می گذارد تا به آن خانواده، آن ماه تا آخرین روزهایش خوش بگذرد.

در روز «مارما» هر ماه داد و ستد نمی کنند و چیزی به کسی نمی دهند یا نمی بخشند و چنین کارهایی را بدشگون می پندارند.

چگونگی هوای هر روز از پنج روز پیتک را نشانه‌ای از هوای ماهی از پنج ماه پس از آن می دانند. اگر هوای نخستین روز پیتک آفتابی باشد هوای روزهای «ارکما» را هم آفتابی می پندارند. یا اگر هوای دومین روز آن بارانی باشد، هوای «دما» را بارانی می دانند، بهمین گونه چگونگی «وهمن ما» و «فردین ما» و «نوروزما» میی انگارند. همچنین هوای هر یک از روزهای طاق «کرچما» را تا چهاردهم، یعنی روزهای اول و سوم و پنجم.

سیزدهم، که جمله هفت روز می‌شود، نشانه هایی از هوای روزهای «کرچما» و شش ماه دیگر سال می دانند. مثلا اگر آسمان روز اول «کرچما» گرفته و بارانی شود، هوای سراسر ماه «کرچما» را گرفته و بارانی می پندارند. یا اگر هوای روز سوم آن باز و آفتابی شود، هوای تمام روزهای ماه «هر ما» را باز و آفتابی خواهند دانست. بهمین طریق هوای روزهای پنجم و هفتم و سیزدهم را نشانه‌هایی از برای هوای ماه‌های «تیرما»، «مردال ما» و ..«اونما» می انگارند این هفت روز از «کرچما» را «کرچ در» می نامند و در این روزها گلکاری نمی کنند، تن نمی شویند، موی سر و چهره نمی تراشند و پشم گوسفند و موی بز نمی چینند و چون معتقدند که اگر گلکاری بکنند مار درخانه شان آشکار خواهد شد و آشیانه و تخم گذاری خواهد کرد، اگر موی سر بتراشند یا تن بشویند، موی سر و تن و چهره شان سفید می‌شود و می ریزد. اگر پشم گوسفند یا موی بز را بچینند، بیماری و بلا در دام می افتد.

منبع : میراث فرهنگی و گردشگری مازندران

(بدون عنوان)

سجرو — Sat, 10 Mar 2012 10:07:37 GMT

« إذا رأیتُمُ الرَّبیعَ فَـأکثِرُوا ذکرَ النُّشُورِ »

چقدر باید از پیدایش عالم بگذرد تا ما حقیقت این یک تک جمله را درک کنیم؟

...

زمین باید چند بار دور خورشید بگردد تا به حساب منجم ها و تقویم نگاران یک سال شمسی تمام شود تا ما به عمق این تک جمله پی ببریم؟ چند تابستان باید پاییز و چند پاییز باید زمستان و چند زمستان باید بهار شوند تا ما به خودمان زحمت بدهیم درباره فقط همین تک جمله تأمل کنیم؟ همین تک جمله که می گوید "هرگاه بهار آمد، زیاد یاد مرگ بیفتید"

هزار و چهارصد و اندی سال پیش مردان و زنانی از جنس خود ما حتما نو شدن سال و آمدن فصل جدید را بهانه کردند و به حضور حضرت مصطفا (ص) رسیدند تا شاید بهاریه ای از آن وجود نازنین بشنوند. لابد خودشان را آماده کرده بودند که حرف های امیدوار کننده ای هم نصیبشان شود. می خواستند دم سال نو، حدیثی از پیامبرشان بشنوند و بروند مثل همه سالهای دیگر همانطور زندگی کنند و خوش باشند و دید و بازدید بروند و دوباره همان آش باشد و همان کاسه. اما در میان بهت و حیرت اینها، حضرت مصطفا به جای بهاریه، سخن از یاد مرگ به میان آوردند. گفتند بروید یاد مرگ باشید، زیاد هم! و آنها را در همان حیرت باقی گذاشتند.
همان حیرت است که امروز یقه ما را گرفته و مجبورمان می کند فکر کنیم که چرا پیامبر رحمت آن روز به آن مردان و زنان یاد مرگ را سفارش کردند؟ چه سری این میان هست؟ مگر یاد مرگ و ذکر نشور، قرار است در آستانه نو شدن سال چه حرفی برای ما داشته باشد؟ اصلا چه معنا می دهد آدم قید این همه زیبایی و شادباش را بزند و بنشیند به مرگ فکر کند؟ همه جای دنیا سال که نو می شود آدم ها جشن می گیرند و پایکوبی می کنند و جشنواره و نمایشگاه راه می اندازند که چهار صباحی بی خیال غم و غصه های دنیا باشند. جشن می گیرند که اصلا یاد مرگ و قبر و قیامت نیفتند. آن وقت ما باید بنشینیم و وقت تحویل سال یاد مرگ باشیم. آن هم زیاد! چه حکمتی هست؟

***

امروزدر عصر جاهلیت مدرن، مهمترین ویژگی فرزند آدم نسیان است. فراموشی! ما آدمهای این عصر گاهی یادمان می رود که برای چه خلق شده ایم، رسالت تاریخی ما چیست و قرار است چه کار کنیم؟ یادمان می رود که فردا به کجا خواهیم رفت. فردا که از این دنیا رفتیم.
انسان در عصر جاهیلت مدرن، معنای خلیفه الهی را از یاد برده است. یادش رفته که قرار بوده جانشین خداوند روی زمین بشود. یادش رفته که یک روز ملائک را مجبور کرده اند تا به پایش سجده کنند. چون خداوند چیزی می دانسته که آنها نمی دانسته اند. انسان در زمانه نسیان، یادش رفته که یک روز همه اسماء الهی را یادش داده اند. انسان، امروز همه چیز را از یاد برده است.
حکمت آن فرمایش حضرت مصطفا همین بوده است. همین بوده که انسان عصر ما با یادآوری مرگ و ذکر نشور به خودش بیاید و آن رسالت تاریخی خودش را به انجام برساند.

***

دیر یا زود گذار همه ما دوباره به اینجا خواهد افتاد. شاید همین امروز، شاید همین فردا. بالاخره روزی خواهد رسید که نه با پای خود که بر دوش تشییع کنندگان، دوباره گذارمان به همین جا خواهد افتاد. امروز که در آستانه سال نو هستیم باید از خواب بیدار شویم و نهیب گل ها و سبزه ها را که پیامبرانی هستند که در بهار مبعوث می شوند، بشنویم و به یاد بیاوریم که برای کار مهمی به این دنیا آمده ایم. یادمان بیفتد که قرار بوده خلیفه خداوند روی زمین باشیم، یادمان بیفتد که یک بار هم اسماء الهی را یادمان داده اند و یادمان بیفتد که روزی ملائک به پای ما سجده کرده اند.

------------------------------------------------------

پی نوشت:

1-این یادداشت برای درج در بروشور معرفی فرهنگسرای رضوان واقع در بهشت زهرا (س) نوشته شد.

2- منبع :http://itisvahid.blogfa.com/post-16.aspx

همکلاسی‌ها

سجرو — Tue, 24 Jan 2012 08:22:54 GMT

خاطرات کودکی زیباترند / یادگاران کهن مانا ترند

درس‌های سال اول ساده بود / آب را بابا به سارا داده بود

درس پند آموز روباه وکلاغ / روبه مکارو دزد دشت وباغ

روز مهمانی کوکب خانم است / سفره پر از بوی نان گندم است

کاکلی گنجشککی با هوش بود / فیل نادانی برایش موش بود

با وجود سوز وسرمای شدید / ریز علی پیراهن از تن میدرید

تا درون نیمکت جا میشدیم / ما پرازتصمیم کبری میشدیم

پاک کن هایی زپاکی داشتیم / یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت / دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستان ما از آه بود / برگ دفترها به رنگ کاه بود

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ / خش خش جاروی با پا روی برگ

همکلاسی‌های من یادم کنید / بازهم در کوچه فریادم کنید

همکلاسی‌های درد و رنج و کار / بچه‌های جامه‌های وصله‌دار

بچه‌های دکه خوراک سرد / کودکان کوچه اما مرد مرد

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود / جمع بودن بود و تفریقی نبود

کاش می‌شد باز کوچک می‌شدیم / لا اقل یک روز کودک می‌شدیم

یاد آن آموزگار ساده پوش / یاد آن گچ‌ها که بودش روی دوش

ای معلم یاد و هم نامت بخیر / یاد درس آب و بابایت بخیر

ای دبستانی‌ترین احساس من / بازگرد این مشق‌ها را خط بزن